Depresja poporodowa – diagnostyka i leczenie

Dr hab. n. med. Jarosław Jóźwiak

Depresja poporodowa to najczęstsze zaburzenie psychiczne u kobiet rodzących dziecko. Z całą pewnością stan ten wymaga przeprowadzenia specjalistycznej diagnostyki, ponieważ matka będąca w obniżonym nastroju nie jest w stanie prawidłowo wychowywać i opiekować się dzieckiem. W najcięższej postaci może dojść do tego, że kobieta w ogóle nie będzie zainteresowana opieką nad dzieckiem lub będzie postrzegała dziecko jako przyczynę jej cierpienia. Dlatego też we wszystkich takich przypadkach konieczna jest konsultacja psychiatryczna i ocena stanu pacjentki, a także, w niektórych przypadkach, włączenie leczenia farmakologicznego.

Czy jestem w grupie ryzyka?

Czynnikiem mającym największe znaczenie dla podwyższonego ryzyka wystąpienia omawianych zaburzeń jest wywiad depresji, zarówno związanej jak i niezwiązanej z porodem w przeszłości. Czynniki często związane z wystąpieniem depresji poporodowej to:

stresujące zdarzenia życiowe podczas ciąży i po porodzie (np. konflikty małżeńskie, emigracja), niski poziom wsparcia społecznego i finansowego w okresie okołoporodowym.

Ryzyko nawrotu depresji poporodowej u kobiet, które przechodziły depresję w trakcie wcześniejszych ciąż może wynosić nawet 40 – 50%.

Depresja i psychoza poporodowa – leczenie

Nieleczona depresja poporodowa może ustąpić samoistnie lub może przejść w postać przewlekłą. Badania wskazują, iż epizod depresji nieleczonej nawet u połowy pacjentek trwa ponad 1 rok. W depresji poporodowej o łagodnym i umiarkowanym nasileniu sugeruje się rozpoczęcie leczenia od psychoterapii, przede wszystkim poznawczo-behawioralnej lub interpersonalnej. Leki z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), bupropion czy mirtazapina mogą stanowić rozsądną alternatywę w przypadku braku dostąpności lub niepowodzenia psychoterapii, stałego postępu choroby bądź wywiadu dobrej odpowiedzi na farmakoterapię.

U kobiet karmiących, częściowa odpowiedź na leczenie może sugerować konieczność włączenia farmakoterapii wspomagającej, a oporność na politerapię powinna skłanić do rozważenia terapii elektrowstrząsowej. W przypadku pacjentek nie karmiących piersią zarówno terapia początkowa, jak i leczenie kolejnego rzutu ciężkiej depresji poporodowej są analogiczne do postępowania terapeutycznego w ciężkiej depresji dla populacji ogólnej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>