Zaburzenia psychotyczne u kobiet w okresie okołoporodowym

Dr hab. n. med. Jarosław Jóźwiak

Zaburzenia nastroju, takie jak depresja, to jedno z najczęstszych zaburzeń psychicznych dotykających kobiet w wieku okołoporodowym. Innym zaburzeniem stanowiącym problem kliniczny jest psychoza, czyli nagły stan polegający na występowaniu nieprawidłowych interpretacji zachodzących wokoło zdarzeń lub halucynacji słuchowych.

Psychoza poporodowa

Psychoza poporodowa występuje stosunkowo rzadko (1 – 2 na 1000 porodów), rzadziej niż depresja poporodowa. Jest najczęściej obserwowana u pacjentek, u których zdiagnozowano chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), ale może również wystąpić u kobiet z depresją z objawami psychozy, schizofrenią lub zaburzeniami schizoafektywnymi.

Objawy choroby pojawiają się najczęściej w ciągu dwóch tygodni po porodzie. Zazwyczaj obecne są halucynacje i złudzenia, często z dezorganizacją myślenia i / lub dziwacznym zachowaniem. Objawy te zwykle towarzyszą zaburzeniom nastroju, takim jak mania i/lub depresja, ciężka bezsenność, szybkie zmiany nastroju, lęk, drażliwość i pobudzenie psychoruchowe. Utrzymująca się bezsenność (niezwiązana z opieką nad noworodkiem) jest często pierwszą oznaką rozwijającej się psychozy poporodowej. Mogą także pojawić się halucynacje słuchowe o różnej treści, np. nakazujące matce zaszkodzić dziecku. Jeśli w przeszłości występowała psychoza, nawrót w czasie ciąży lub po porodzie może mieć podobną postać.

Ryzyko samobójstwa w pierwszym roku po porodzie wzrasta 70-krotnie, jest główną przyczyną zgonów matek w okresie do jednego roku po porodzie. Jak wskazują badania, 9 % kobiet z psychozą połogową ma myśli o skrzywdzeniu swoich dzieci, a dzieciobójstwa dokonuje ok. 4 %.

Leczenie

Psychoza poporodowa stanowi nagły stan medyczny, wymagający zwykle szybkiej identyfikacji i interwencji. Zapewnienie bezpieczeństwa i zainicjowanie odpowiedniego leczenia oraz wykluczenie innych możliwych przyczyn psychozy mają podstawowe znaczenie. Psychoza poporodowa jest zazwyczaj leczona za pomocą kombinacji leków przeciwpsychotycznych i stabilizatora nastroju. Leczenie przeciwpsychotyczne utrzymuje się do uzyskania remisji, następnie powinno być kontynuowane przez co najmniej rok, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu, a u niektórych pacjentek stosuje się je dożywotnio (zwłaszcza jeśli podejrzewa się duże ryzyko nawrotu lub zachowań samobójczych). Decyzję dotyczącą długości leczenia podejmuje lekarz, rozpatrując indywidualnie każdy przypadek.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>